Vrijdag was de loodgieter voor de laatste keer langs gekomen. Helaas heeft het meer vrije tijd en energie gekost dan nodig, maar zo gaat dat geloof ik altijd met het inhuren van werklui. Als het meteen goed gedaan was, had ik twee vrije dagen over en wat humeur. Het is jammer als één van de mensen die je inhuurt een auto-ongelukje maakt op de eerste dag waarop ze bij jou zouden werken. Het is jammer dat wanneer ik doorbel dat een freesmachine nodig is voor de tweede afspraak, diezelfde mensen aannemen dat dat een fout is, omdat ze de vorige keer al een freesmachine bij zich hadden. En jammer dat "'s ochtends" ook half twaalf kan zijn. Gelukkig heb ik ook veel hulp van E, op wie je wel kunt rekenen.
Maar goed, mensen proberen mij steeds te laten kijken naar het eindresultaat. De nieuwe keuken. Er zijn intussen harde afspraken gemaakt. De keuken is in bestelling en de afspraken voor stukwerk en montage zijn ook gemaakt. Eind oktober zit het erop.
Het idiote is dat ik tot die tijd nog steeds verlamd ben. En ik word niet blij van het vooruitzicht. Ik word pas blij als het allemaal voorbij is. Ik heb geen idee waarom dit zo is, maar het heeft ongetwijfeld te maken met de manier hoe uiteindelijk deze keuken mogelijk is gemaakt. Ik ben wel blij dat die einddatum nu vastligt.